Hayret Etmediğin Günü Ömürden Saymaz mısın?

Bir kişisel gelişim uzmanının şöyle bir cümlesine denk geldim:

“Hayret etmediğiniz günü ömürden saymayın. İnsan ancak şaşırdığında bilinçaltı devreye girer. Zihin o zaman anı biriktirir. Aksi halde yirmi yıl sonra geriye baktığınızda hiçbir şey hatırlamazsınız; her şey bir gün gibi gelir.”

Bu cümleyi duyduğumda durup düşündüm ve:

“Ben yeterince hayret ediyor muyum?” diye sordum kendime.

Ve bir yere kadar hak verdim. Evet, zihin alıştığını siler. İlk kez gördüğün şeyleri, beklemediğin anları, içini titreten karşılaşmaları daha net hatırlarsın. Bunda bir yanlış yok.

Ama sonra şu soru geldi aklıma:

İnsan her gün hayret ederek yaşayabilir mi? Her Gün Şaşırmak Zorunda mıyız? Dürüst olalım. Bir noktadan sonra hayret eşiği yükseliyor.

Benim gerçekten hayranlık duymam için artık çok zor şeyler gerekiyor. Yeni keşfedilmiş  devasa bir kanyon mesela ya da çoğu insanın varlığını bile bilmediği, içine girince insanı sessizliğe çağıran bir şato.

Ama bunları görmek kime nasip oluyor? Sayılı gezgine.

Peki ya şehrin yorgunluğundan kaçmak için gittiğin ormanlık alan? Belki artık beni şaşırtmıyor. Ama dinlendiriyor. Sakinleştiriyor. Bana iyi geliyor.

Bu hiç mi anı değil?

Anı Biriktirmek Sadece Şaşkınlıktan mı Geçiyor?

Gerçekten de geriye dönüp “Ben güzel günler geçirdim, dolu dolu yaşadım” diyebilmenin tek yolu, beynini sürekli hayrete düşürmek mi?

Bence değil. Çünkü anı dediğimiz şey bazen yüksek sesli değil.

Bazen bir huzur hali , bir derin nefes, bedeninin gevşediğini fark ettiğin bir an “tam buradayım” dediğin sessiz bir durak,  bunlar da anı bırakır. Ama bağırmadan. Gösterişsizce.

Hayretin Daha Sessiz Bir Hali Var

Belki de  anlatılmayan ya da asıl anlatılmak isenen şu:

Hayret sadece büyük ve nadir olana ait değil. Bazen hayret aynı manzaraya bu kez daha yavaş bakmaktır, her gün içtiğin çayın tadını gerçekten almaktır, alıştığın bir yerde kendinle yeniden karşılaşmaktır. Bu hayret türü fotoğraflık değildir belki ama içte kalır uzun süre.

 Ve Son Bir Soru

Yirmi yıl sonra hayat bir gün gibi geliyorsa, sebebi hayret etmemek mi, yoksa yaşadığını sanıp hissetmemek mi?

Belki de ömür, sadece şaşırdığımız anların toplamı değil; sessizce iyi gelen günlerin de toplamıdır. Ve belki sen zaten yaşıyorsundur. Sadece kimse sana bunun da “sayılır” olduğunu söylememiştir. 

Belki de mesele, hayret etmekle etmemek değil.

Belki de asıl mesele, yaşadığını sanıp hissetmeden geçip geçmediğin. Çünkü insan her gün şaşırarak yaşayamaz; ama her gün, az da olsa, içinde kalabilir.

Ve bazen bir gün, devasa bir kanyondan değil, sıradan görünen bir anın içinden iz bırakır.

Eğer yirmi yıl sonra hayat bir gün gibi geliyorsa, bu hayret etmediğimizden değil; içinde gerçekten bulunmadığımız günlerin çokluğundandır.

Ömür, yalnızca akılda kalanlardan değil, bizi biz yapan sessiz anlardan da oluşur.

DUYGUSAL BAĞIMLILIK DÖNGÜLERİNDEN ÇIKIŞ

 Duygusal bağımlılık…

Bazen bir insana, bazen bir duyguya, bazen de bize iyi gelmeyen bir ilişki dinamiğine tutunmak demektir. Belki bir arkadaş, belki sevgili, belki eş yada bir yakınımız.
Kendi bütünlüğümüzü bir başkasının ilgisine, sevgisine, varlığına bağlamak. Onun olmaması hâlinde içimizin boşalacak gibi hissetmesi…
Ve çoğu zaman, bizi üzen şeyden kopamayıp yine de ona geri dönmek.

Bu durum, “zayıflık” değil; çoğu zaman içsel eksikliklerimizin, görülmek ve sevilmek isteğimizin kendine yanlış bir adres bulmasıdır.
Kendinden kopmak, başkasına bağlanarak tamamlanmaya çalışmak…

İşte döngü tam da burada başlar. Hayat bazen bizi fark ettirmeden aynı sahnenin içine bırakır.

Aynı duygular…Aynı kırılmalar…Aynı hikâyeyi yeniden yaşarmış gibi bir his…

Ve sonra içimizden sakin bir soru yükselir:

“Neden ben bunu tekrar yaşıyorum?”

Bu sorunun cevabı çoğu zaman duygusal bağımlılığın ince izlerinde saklıdır. Çünkü bağımlılık dediğimiz şey, yalnızca bir alışkanlık ya da bir kişiye tutunmak değildir; bazen bir duygunun ağırlığına alışmak, bazen de kendi iç boşluklarımızı başkalarının varlığıyla doldurmaya çalışmaktır.

Bu döngüden çıkmanın yolu, önce onu görebilmektir. Ve tabii ki kendine dürüstçe bakmak…
“Ben nereye takılıyorum?” diye sormak…

Aynı duygusal tekrarların seni nasıl hapsettiğini fark etmek. Bu fark ediş, küçük ama en güçlü başlangıçtır. Çünkü görünür olan, artık gizlice seni yönetemez. Sonra yavaşça kendi sesin duyulmaya başlar. Uzun zamandır susturulmuş, ertelenmiş, geri plana atılmış o iç ses. Bazen bir fısıltı gibi, bazen de ince bir hatırlatma gibi gelir:

“Ben buradayım, beni duy.”

Ve sonra duygularını kontrol etmeyi öğrenirsin. Hüznünü , öfkeni bastırmazsın artık. Çünkü onların yerini müthiş bir anlayış ve sükunet almıştır. Üstelik içinde de birikmez. 

Korkularınla kavga etmeden yüzleşirsin.

İhtiyaçlarını tanımanın seni güçlendirdiğini fark edersin. Çünkü kendine dönen biri, artık kimsenin gölgesine sığınmak zorunda hissetmez.

Ve yolun bir yerinde “sınır” meselesi çıkar karşına.
Belki de en zorlayan, ama en özgürleştiren adım…
“Hayır” demek.
Kendini suçlu hissetmeden geri çekilebilmek. Kendi enerjini korumayı öğrenmek.
Zamanla anlarsın ki:
Sınır koymak, kendini koruduğunu ilan etmektir.
Bu, sevginin en sade ve en temiz hâlidir. Bu süreçte kendine şefkat göstermek de çok önemlidir. Çünkü değişim her zaman yumuşak ilerlemez.
Kendini yargılamadan…
Olduğun gibi hissederek…
Küçük adımlarını fark ederek…
İçsel dengenin elinden tutarak ilerlersin.
Ve bilirsin ki hiçbir yolculuk tek başına tamamlanmak zorunda değildir.
Bir dost, bir rehber, bir terapist…
Bazen bir söz, bazen bir bakış, bazen bir sessizlik bile insana nefes olur.

Duygusal bağımlılık döngülerinden çıkmak kolay değildir, ama mümkündür.
Her fark ediş, her sınır, her içsel yaklaşım seni biraz daha özgürleştirir.
Ve bir gün…
Hiç kimseye tutunmadan ayakta durduğunu fark edersin.
Geçmişin seni yönlendirmediğini…
Kendi ışığının yolu aydınlattığını…

Aslında bütün yolculuk tek bir şeyi söyler:

Kendi rehberin olmayı öğrendiğin anda, döngü çoktan çözülmeye başlamıştır.