Kendini yetersiz hissettiğinde…
Bazen herkes ilerliyor gibi gelir.
Herkesin bir cevabı, bir doğrusu, bir ışığı vardır.
Ve sen…
Kendi karanlığında el yordamıyla yol ararken,
başkalarının aydınlığı gözünü kamaştırır.
Sonra o sessiz iç ses başlar:
“Ben neden böyleyim?”
“Neyi eksik yapıyorum?”
“Yetersiz miyim?”
Ama bak,
kendini yetersiz hissetmen eksik olduğun anlamına gelmez.
Bu his, aslında içindeki farkındalığın kıyısında dolaştığının işaretidir.
Kendini gözlemliyorsun.
Bir şeyleri değiştirmek istiyorsun.
Henüz bilmiyorsun ama o sancı, tam da büyümeye başladığın yer.
Bir zamanlar bir kadın, aynaya baktığında hep kendini suçladı.
“Bu kadar şey yaşadım ama hâlâ neden toparlanamadım?” dedi.
Sonra bir gün, sessizce kendine şu soruyu sordu:
“Acaba eksik olduğum için mi böyle hissediyorum, yoksa tam da bu duyguyu hissedebildiğim için mi derinim?”
Cevap gelmedi o anda.
Ama kalbi yavaş yavaş kabuklarını bıraktı.
Ve o an eksik değil, olgunlaşmakta olduğunu fark etti.
O günden sonra… Aynaya başka bir gözle baktı.
Ve şimdi sen…
Kendine şunu sormaya cesaret eder misin?
“Kendimi eksik sandığım her yerde, acaba büyüyor olabilir miyim?”
Dua:
Allah’ım...
Kendimi küçük gördüğümde,
Senin beni nasıl sevdiğini unuttuğumda,
Lütfen içimdeki değeri bana hatırlat.
Başkalarının gölgesinde değil,
Senin nurunda yürümeyi nasip et.
Kendimi eksik sandığım her an,
Sende tamlandığımı hissedeyim.
Âmin.
