Olduğun halinle kıymetlisin...
Bir şeylere yetmeye çalışırken, çoğu zaman kendine yetemediğini fark edersin.
Kendini beğenmediğin, "Ben neden böyleyim?" dediğin o anlarda, aslında kendine en uzak olduğun yerdir orası.
Ama hayat garip…
Bazen kendini en yetersiz hissettiğin anda sana en çok şefkat gereken yerdedir ruhun.
Kendine acımasız olduğunda, aslında bir ilgiye, bir anlayışa susamışsındır.
Sadece dışarıdan değil…
Kendinden gelen bir kabule de ihtiyacın vardır.
Çünkü insan,
ancak kendini olduğu gibi kabul ettiğinde,
içsel dönüşüm başlar.
Bugün birisi sana şöyle dese:
“Hiç değişmeden de sevilebilirsin.”
Ne hissederdin?
Şaşırır mıydın?
Güvenebilir miydin?
Yoksa o sevgiyi hak etmediğini mi düşünürdün?
Belki de mesele, önce kendi içinde bu cümleyi kurabilmektir:
“Ben bu hâlimle de kıymetliyim.”
Eksiklerimle, fazlalıklarımla, inişlerimle…
Her şeyimle.
Çünkü ben bir sürecim.
Bir oluş hâliyim.
Ve Allah’ın izniyle tamamlanacağım.
Dua:
Allah’ım…
Beni kendimden başkasına benzetme.
Eksik gördüklerimi sevgiyle sarabilmeyi nasip et.
Başkalarının onayına değil,
Senin rızana göre şekillenmeyi öğret bana.
Kendimi değiştirmeye çalışmadan önce
Olduğum hâli kabul etmeyi ve sevmeyi…
Lütfen bana nasip et.
Âmin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder