KENDİNE ENGEL OLAN SEN

YAZININ SESLİ OKUMASI İÇİN TIKLAYIN

SESSİZ SABOTAJIN GÖLGESİ :

Bazen yolun tam ortasında durursun.
Elinde bir harita, kalbinde bir yön, ama ayakların geri gider.
Üstelik tam ileri adım atacakken…
İçinden bir ses fısıldar:
"Henüz hazır değilsin."
"Ya olmazsa?"
"Sen kimsin ki…?"

(Sahi sen kimdin ki?)

Ve o ses, bir kapı gibi kapanır yoluna.
Ama o kapı dışarıda değil, içeridedir.
Sen, farkında bile olmadan kendi yoluna taş koymuşsundur.

Buna "kendini sabote etmek" derler biliyor musun?
İşte tam olarak kelimelerin yetersiz kaldığı bir haldir bu.
Bu, insanın kendiyle gizli savaşıdır.
Kimse görmez. Kimse bilmez.
Çünkü bu savaş, bakışların ardında, sessiz bir iç monologda yaşanır. 

SANKİ KENDİ İÇİNE TUZAK KURARSIN :

Bir yanın ilerlemek ister, diğer yanın dur der.

Başlamak istersin, ama mükemmel olmalı diye bekletirsin kendini.

Uzun zamandır hayalini kurduğun o iş için harekete geçmenin zamanı gelmiştir ama sen beklersin mesela.

''Öyle kolay mı canım birden başlamak'' diye ikna edersin kendini.

Belki de bir ilişkinin tam ortasında, üstelik tam sevilirken geri çekilirsin.
Bazen kendini anlatman gerekirken yutkunur susarsın.

Oysa anlatmak istiyorsundur.

Bu, kendine kurduğun tuzakların en inceliklisidir.

Ne zaman kabuğundan çıkmak üzere olsan, kabuğunu kutsal sayar, ona geri dönersin.

Ve sonra, gecenin bir yarısı, kendi kendine sorarsın:
“Neden yapamıyorum?”

Oysa mesele yapmak değil, farkındalığını benliğine işlemek. Pes etmemek, bırakmamak.

tüm bunların benliğine işlenmiş OL halinle hayatta emin adımlar atmak.

OL' maya hazır mısın?

GERÇEKTE KORKTUĞUN BAŞARISIZLIK DEĞİL DEĞİŞMEKTİR BELKİ ?

Çünkü değişmek, eski seni geride bırakmaktır.

Konfor alanından çıkmak ve bazen, ne kadar zor olsa da terk etmektir.

Ve insan, bilmediği huzurdan çok, tanıdığı kederi seçer çoğu zaman.

İşte bu yüzden sabote edersin kendini.

Fırsatlar kapındayken geri çekilirsin.

Mutluluk avuçlarındayken parmaklarını kapatırsın.

Çünkü yeni bir hayat, yeni bir "sen" ister.

Ve sen, hala eski senin oluşturduğu konfor alanına hapis olmuşluktan vazgeçemezsin.

Ve bu esaretin bedelini yine kendine ödetirsin.

YAPMA!

Artık şefkatini kendine gösterme zamanı.

ŞEFKATLE BAK İÇİNDE ENGEL OLANA :

Ama o sabote eden yanın da sensin.
Korkak değil, sadece incinmiş.
Engel değil, sadece hatırlatıcı.
Sana, bir zamanlar kırıldığın yeri hatırlatıyor.
Oraya bir daha düşmemek için seni yavaşlatıyor.

Onu suçlama.
Onu bastırma.
Sadece otur yanına.
Ve de ki: “Artık anlıyorum seni. Ama ben şimdi büyüdüm.”
Çünkü büyümek, korkuyla vedalaşmaktır.
Ve vedalaşmak, yeni cesaretli seni doğurmaktır.

ARTIK YOLUNUN ÜZERİNDEKİ TAŞ SEN DEĞİLSİN :

Sabote etmeyi bırakmak, bir sabah aniden olmaz.
Ama her gün biraz daha kendine yaklaştığında, o ses yavaş yavaş susar.
Ve onun yerini başka bir ses alır:
“Yapabilirsin.”
“İzin ver kendine.”
“Artık gizlenme.”

Kendini sabote etmekten vazgeçtiğin gün, dünya değişmeye başlamaz.

Ama sen değişirsin.

Ve sen değişince, dünya da sessizce yerini oynatır senin için.
Çünkü insan içini kendine özgüvenle açtığında, hayat da bin kapı aralar ona.

VE HATIRLA :

Sen, yoluna taş koyan da olabilirsin, yoluna ışık tutan da.

Bu bir tercih değil ,  bu bir farkındalık meselesi.
Kendini tanıdıkça, artık sabote eden değil,  yol arkadaşı olursun kendine.

Ve işte o zaman, artık kendine engel değil, kendine yoldaş olursun.

Ne büyük bir başarıdır kendini bilerek kendine yoldaş olabilmek.

Kendine inan, güven. Bunu en çok sen hak ediyorsun unutma!

DİJİTAL DETOX

 

​Geçen gece saat 02:00 sularında, odanın karanlığında yüzüme vuran o soğuk mavi ışıkla fark ettim her şeyi. Parmağım istemsizce ekranda yukarı aşağı kayıyor, hiç tanımadığım yahut tanıdığım fakat uzun zamandır iletişime bile geçmediğim insanların nerede ne yediğini, hangi filtreyle gülümsediğini izliyordum. O an kendime sordum: "En son ne zaman sadece kendimle, ekransız ve gürültüsüz uzun saatler geçirdim?"

​Hepimiz birer bağlantı bağımlısı haline geldik. Ama itiraf edelim; bu kadar çok bağlı olup da bu kadar kopuk hissettiğimiz başka bir devir olmamıştı.

Geçen hafta uzun zamandır görmediğim bir dostumla sözleştik. "Eskisi gibi uzun uzun konuşuruz, hasret gideririz" diye düşündüm. Masaya oturduğumuz an, ikimiz de aynı refleksi gösterdik: Telefonlarımızı masanın üzerine, birer silah gibi bıraktık.

​Sohbetin en koyu yerinde, onun telefonunun ekranı bir bildirimle aydınlandı. Gözü gayriihtiyari oraya kaydı. Cümlesi yarım kaldı, bakışlarındaki o canlılık bir anda söndü ve zihni başka bir yere daldı. Sadece birkaç saniye süren o sessizlikte, aslında o masada artık iki kişi olmadığımızı hissettim. Yanımdaydı ama orada değildi. O an anladım ki; dijital dünya sadece vaktimizi değil, birbirimize olan o saf dikkatimizi de çalıyor. En değerli hediyemiz ilgi iken, biz onu hiç tanımadığımız belki de iyi tanıdığımız ama uzun zamandır sadece dijitalden iletişim kurduğumuz insanların paylaşımlarına harcıyoruz.

​Ve kendi kendime şunu dedim:

"Modern zamanın sessiz salgınına yakalanmışız"

​ Farkında mısınız? Artık yalnız kalmaktan korkar olduk. Otobüs beklerken, sırada dururken, hatta yemek yerken bile hemen telefona sarılıyoruz. Sanki o küçük ekran olmazsa, kendi düşüncelerimizin ağırlığı altında kalacakmışız gibi bir illüzyonun içindeyiz.

​Beğenilme Kaygısına tutulmuşuz. Paylaştığımız bir fotoğrafın altına gelen yorumlar bizi mutlu ediyor, evet. Ama o anın gerçek tadını, fotoğrafı çekip en iyi filtreyi ararken kaçırdığımızı fark edemiyoruz.

 Başkalarının en iyi anlarını kendi en doğal anlarımızla kıyaslıyoruz. Onların hayatı bir vitrin, bizimki ise bazen dağınık bir depo. Bu kıyaslama bizi kendimize yabancılaştırıyor.

 Hepimiz birer dijital yalnızlık içindeyiz.

​Ve anladım ki; dijital yalnızlık, etrafımızda kimse olmaması değil, etrafımızdaki her şeyin birer piksellik yansımadan ibaret kalmasıymış. Bir dostun sesindeki o titremeyi WhatsApp’taki bir ses kaydından anlamak çok zor. Birinin elini tutmanın verdiği güveni, bir kalp emojisiyle takas edemeyiz mesela.

​Bir "Dijital Detoks" 

Eskiden kapıdan girdiğim an dış dünyayla bağımı keser, telefonumu bir köşeye bırakır ve ertesi sabaha kadar kendi sessizliğime yerleşirdim. Evim, hobilerim ve kendimle baş başa kaldığım o güvenli limandı. Ancak son birkaç  aydır, ilgilendiğim  konuların cazibesine kapılıp  dijital dünyanın o dipsiz kuyusuna daha fazla dalar oldum.

Ve bu durumun ruhumda, zihnimde yarattığı o dağınıklık beni rahatsız etmeye başladı.

Geçen akşam, o eski halimi özleyip telefonumu diğer odada bıraktım. İlk on dakika, zihnim ve  elim  gayriihtiyari  telefonumu aradı. O boşluk hissi, aslında içine çekildiğim bu dijital dünyanın zihnime nasıl bir ambargo koyduğunu gösteren, tokat gibi bir gerçekti.

Ben ki hayatın gürültüsünü yazarak susturmayı seçmiş bir kadım; şimdi kendi yarattığım dijital gürültüyle mi savaşıyorum? 48 yıllık birikimim bana şunu fısıldıyor: Eğer dikkatin sana ait değilse, hikayen de sana ait değildir.

Bu yüzden bugün, itibarıyla telefonun ışığıyla değil, kendi içimin aydınlığıyla meşgul olmaya geri dönüyorum. 

Gürültü bitti. Ben evime, yani kendime döndüm.

Ekranı Karart, Hayatı Aydınlat

​Bu yazıyı okuyorsanız, muhtemelen şu an siz de o mavi ışığın etkisindesiniz. Size tavsiyem (ve kendime notum); bu yazı bittikten sonra telefonunuzu kenara bırakın. Yanınızda biri varsa gözlerinin içine bakın, yoksa bir camdan dışarıyı, sadece dışarıyı izleyin.

​Gerçek hayat, kaydırdığımız ekranların çok ötesinde, dokunabildiğimiz ve hissedebildiğimiz yerde akıp gidiyor.

​Siz ne düşünüyorsunuz? En son ne zaman telefonunuz yanınızda yokken kendinizi gerçekten tam hissettiniz? Sizin de benzer anılarınız var mı? Yorumlarda buluşalım, ama bu sefer  dertleşelim. 

OL HALİ

 Olma Hâline Varabilmek

Uzun süre insan, bir olma telaşıyla yaşar. Daha iyi, daha güçlü, daha dengeli biri olmaya çalışır. Hep bir sonraki versiyonuna göz diker. Oysa bu arayışın içinde, en çok kaçırdığı şey şudur: Zaten bir hâlin içindedir.

Olma hâli, ulaşılacak bir nokta değil; fark edildiğinde açılan bir durumdur. Kendini sürekli değiştirmeye çalışmayı bıraktığında, olduğun yer görünür olur. Orası kusursuz değildir ama gerçektir. Ve gerçek olan, dönüşüm için yeterlidir.

Kişisel gelişim, bu noktada yön değiştirir. Artık “Ne olmam lazım?” sorusu yerini “Şu an ne oluyorum?” sorusuna bırakır. Bu soru yargı içermez. Acele etmez. Sadece tanıklık eder.

İnsan kendini izlemeyi öğrendiğinde, tepkilerinin arkasındaki ihtiyacı da görür. Kaçtığı şeyleri, tutunduğu alışkanlıkları, aynı yerlerde neden takılı kaldığını. Bu fark ediş, çözmekten daha kıymetlidir. Çünkü fark edilen şey, yumuşamaya başlar.

Olma hâli, kontrolü gevşetmeyi gerektirir. Hayatı sürekli şekillendirmeye çalışmak yerine, onunla birlikte akabilmeyi. her şeyi bilmeye, her şeyi yönetmeye gerek olmadığını kabul etmeyi. Bu kabul, insanı zayıflatmaz; sadeleştirir.

Şükür, tam da bu sade yerde kök salar. Büyük değişimlerin değil, küçük varoluş anlarının içinde. Bir nefesin farkında olmakta, bir duyguyu bastırmadan geçirebilmekte, sessiz bir “buradayım” diyebilmekte.

Olma hâline yaklaşan insan, kendini ispat etmeye çalışmaz. Anlamaya yönelir. Koşmaktan vazgeçer ama yürümeyi bırakmaz. Çünkü artık bir yere varmak için değil, olduğu yerde derinleşmek için ilerliyordur.

Ve bazen en büyük gelişim, olmaya izin vermektir.

Gecemi Aydınlatan Sandık

 Bazı günler gecenin gelişiyle ürperirdim.

Sebebini sorarsanız, adı yoktu; sadece sebepsizce bir his vardı.

İçimde, benim bile tam olarak tarif edemediğim bir çekince dolaşırdı. Gün kararacak ve bir daha asla aydınlanmayacakmış gibi gelirdi. Bu yüzden aceleyle uyumak isterdim. Uykunun, karanlığı benden önce bitireceğine inanırdım. “Uyuyayım,” derdim, “uyuyayım ki sabah gelsin, ışık geri dönsün.”

Sonra gün ağarırdı.

Güneşin ilk ışıkları pencereye dokunduğunda, sanki karanlıktan kaçmış gibi sıçrayarak uyanırdım. İçimden derin bir nefes yükselirdi:
“Şükür… Yine sabah olmuş.”
Zifiri karanlık bitmiş, sonsuz sanılan gece geride kalmış olurdu.

Bir gün, zamanın çok eskilerde unuttuğu bir sahneden çıkıp gelmiş gibi, bir sandık belirdi karşıma. Amerika’nın ilk yıllarını anlatan hikâyelerden, İskoç filmlerinin sisli sahnelerinden ya da gerilimli bir filmin sessiz anından fırlamış gibiydi. Üzerindeki kalın toz tabakası, yıllardır açılmadığını haykırıyordu.

İçini görme isteğiyle ürperti birbirine karıştı. Çünkü izinsizce girmiştim anılar odasına. Yine de elim titreyerek sandığın üzerindeki tozu sildim.

Kilit inatçıydı.
Açılmıyordu.

Bir an duraksadım.
“Belki de hiç açmamalıyım,” dedim.
Ya içinden korkular çıkarsa? Ya yüzleşmeye hazır olmadıklarım varsa?

Sonra kendimi küçümserken buldum:
“Alt tarafı bir sandık… Birkaç eski kâğıt, değersiz giysiler ya da belki de bomboş.”
Belki de sadece, var olmak için bekleyen anlamsız bir sandıktı.

Merak galip geldi.

Dizlerimin üzerine çöktüm. Tek gözümü kapatıp diğerini anahtar deliğine dayadım. En keskin bakışımla içine baktım. Ve o an irkildim. Gördüklerimle yüzleşmek sandığımdan daha zordu. Çoğunu zihnim, sanki hiç yaşanmamış gibi silmişti. Araya karışmış, bana ait olmayan parçalar da vardı.

Sandığı tüm ağırlığıyla kucakladım.
Bir daha yanımdan ayırmadım.

O günden sonra, sandığı hep aralık tuttum. İçinden küçük parçalar çıkardım; anılar, kırgınlıklar, zaferler… Sonra tekrar kapattım. Çıkardıklarımla uzun uzun hesaplaştım. Kimi zaman öfkelendim, kimi zaman gülümsedim. Bazen de kendime fısıldadım:
“İyi ki vazgeçmemişsin… Bak, neler başarmışsın.”

İşte o yüzleşmelerden sonra geceler değişti.
Artık düşman değillerdi.

Kendimle barıştığım, cevapları içimde bulduğum, affetmeyi ve en çok da kendimi sevmeyi öğrendiğim günden sonra, geceleri sevmeye başladım. Ve gecelerde, sandığımdan çıkanları yazıya döktüm; artık acıtmayan, gülüp geçebildiğim hâlleriyle.

Gecem aydınlandı.
Ve ben, sessizce yeniden doğdum.