Uzun süre insan, bir olma telaşıyla yaşar. Daha iyi, daha güçlü, daha dengeli biri olmaya çalışır. Hep bir sonraki versiyonuna göz diker. Oysa bu arayışın içinde, en çok kaçırdığı şey şudur: Zaten bir hâlin içindedir.
Olma hâli, ulaşılacak bir nokta değil; fark edildiğinde açılan bir durumdur. Kendini sürekli değiştirmeye çalışmayı bıraktığında, olduğun yer görünür olur. Orası kusursuz değildir ama gerçektir. Ve gerçek olan, dönüşüm için yeterlidir.
Kişisel gelişim, bu noktada yön değiştirir. Artık “Ne olmam lazım?” sorusu yerini “Şu an ne oluyorum?” sorusuna bırakır. Bu soru yargı içermez. Acele etmez. Sadece tanıklık eder.
İnsan kendini izlemeyi öğrendiğinde, tepkilerinin arkasındaki ihtiyacı da görür. Kaçtığı şeyleri, tutunduğu alışkanlıkları, aynı yerlerde neden takılı kaldığını. Bu fark ediş, çözmekten daha kıymetlidir. Çünkü fark edilen şey, yumuşamaya başlar.
Olma hâli, kontrolü gevşetmeyi gerektirir. Hayatı sürekli şekillendirmeye çalışmak yerine, onunla birlikte akabilmeyi. her şeyi bilmeye, her şeyi yönetmeye gerek olmadığını kabul etmeyi. Bu kabul, insanı zayıflatmaz; sadeleştirir.
Şükür, tam da bu sade yerde kök salar. Büyük değişimlerin değil, küçük varoluş anlarının içinde. Bir nefesin farkında olmakta, bir duyguyu bastırmadan geçirebilmekte, sessiz bir “buradayım” diyebilmekte.
Olma hâline yaklaşan insan, kendini ispat etmeye çalışmaz. Anlamaya yönelir. Koşmaktan vazgeçer ama yürümeyi bırakmaz. Çünkü artık bir yere varmak için değil, olduğu yerde derinleşmek için ilerliyordur.
Ve bazen en büyük gelişim, olmaya izin vermektir.
2 yorum:
okurken yine aynı şeyi hissettim kelimelerin acele etmiyor ama insanın tam kalbine denk geliyor. Sen “olma hali”ni anlatmıyorsun, yaşıyorsun ve yaşattırıyorsun. Bu yazıda da öyle olmuş. ne öğretme derdi var ne süs . Sadece hakikat var. senin yazılarını sevme sebebim de bu zaten insan kendini eksik hissetmiyor olduğu yerde kabul ediliyor. İyi ki yazıyorsun ve iyi ki bu halinle varsın arkadaşım.
🙏✨️💫
Yorum Gönder