DİJİTAL DETOX

 

​Geçen gece saat 02:00 sularında, odanın karanlığında yüzüme vuran o soğuk mavi ışıkla fark ettim her şeyi. Parmağım istemsizce ekranda yukarı aşağı kayıyor, hiç tanımadığım yahut tanıdığım fakat uzun zamandır iletişime bile geçmediğim insanların nerede ne yediğini, hangi filtreyle gülümsediğini izliyordum. O an kendime sordum: "En son ne zaman sadece kendimle, ekransız ve gürültüsüz uzun saatler geçirdim?"

​Hepimiz birer bağlantı bağımlısı haline geldik. Ama itiraf edelim; bu kadar çok bağlı olup da bu kadar kopuk hissettiğimiz başka bir devir olmamıştı.

Geçen hafta uzun zamandır görmediğim bir dostumla sözleştik. "Eskisi gibi uzun uzun konuşuruz, hasret gideririz" diye düşündüm. Masaya oturduğumuz an, ikimiz de aynı refleksi gösterdik: Telefonlarımızı masanın üzerine, birer silah gibi bıraktık.

​Sohbetin en koyu yerinde, onun telefonunun ekranı bir bildirimle aydınlandı. Gözü gayriihtiyari oraya kaydı. Cümlesi yarım kaldı, bakışlarındaki o canlılık bir anda söndü ve zihni başka bir yere daldı. Sadece birkaç saniye süren o sessizlikte, aslında o masada artık iki kişi olmadığımızı hissettim. Yanımdaydı ama orada değildi. O an anladım ki; dijital dünya sadece vaktimizi değil, birbirimize olan o saf dikkatimizi de çalıyor. En değerli hediyemiz ilgi iken, biz onu hiç tanımadığımız belki de iyi tanıdığımız ama uzun zamandır sadece dijitalden iletişim kurduğumuz insanların paylaşımlarına harcıyoruz.

​Ve kendi kendime şunu dedim:

"Modern zamanın sessiz salgınına yakalanmışız"

​ Farkında mısınız? Artık yalnız kalmaktan korkar olduk. Otobüs beklerken, sırada dururken, hatta yemek yerken bile hemen telefona sarılıyoruz. Sanki o küçük ekran olmazsa, kendi düşüncelerimizin ağırlığı altında kalacakmışız gibi bir illüzyonun içindeyiz.

​Beğenilme Kaygısına tutulmuşuz. Paylaştığımız bir fotoğrafın altına gelen yorumlar bizi mutlu ediyor, evet. Ama o anın gerçek tadını, fotoğrafı çekip en iyi filtreyi ararken kaçırdığımızı fark edemiyoruz.

 Başkalarının en iyi anlarını kendi en doğal anlarımızla kıyaslıyoruz. Onların hayatı bir vitrin, bizimki ise bazen dağınık bir depo. Bu kıyaslama bizi kendimize yabancılaştırıyor.

 Hepimiz birer dijital yalnızlık içindeyiz.

​Ve anladım ki; dijital yalnızlık, etrafımızda kimse olmaması değil, etrafımızdaki her şeyin birer piksellik yansımadan ibaret kalmasıymış. Bir dostun sesindeki o titremeyi WhatsApp’taki bir ses kaydından anlamak çok zor. Birinin elini tutmanın verdiği güveni, bir kalp emojisiyle takas edemeyiz mesela.

​Bir "Dijital Detoks" 

Eskiden kapıdan girdiğim an dış dünyayla bağımı keser, telefonumu bir köşeye bırakır ve ertesi sabaha kadar kendi sessizliğime yerleşirdim. Evim, hobilerim ve kendimle baş başa kaldığım o güvenli limandı. Ancak son birkaç  aydır, ilgilendiğim  konuların cazibesine kapılıp  dijital dünyanın o dipsiz kuyusuna daha fazla dalar oldum.

Ve bu durumun ruhumda, zihnimde yarattığı o dağınıklık beni rahatsız etmeye başladı.

Geçen akşam, o eski halimi özleyip telefonumu diğer odada bıraktım. İlk on dakika, zihnim ve  elim  gayriihtiyari  telefonumu aradı. O boşluk hissi, aslında içine çekildiğim bu dijital dünyanın zihnime nasıl bir ambargo koyduğunu gösteren, tokat gibi bir gerçekti.

Ben ki hayatın gürültüsünü yazarak susturmayı seçmiş bir kadım; şimdi kendi yarattığım dijital gürültüyle mi savaşıyorum? 48 yıllık birikimim bana şunu fısıldıyor: Eğer dikkatin sana ait değilse, hikayen de sana ait değildir.

Bu yüzden bugün, itibarıyla telefonun ışığıyla değil, kendi içimin aydınlığıyla meşgul olmaya geri dönüyorum. 

Gürültü bitti. Ben evime, yani kendime döndüm.

Ekranı Karart, Hayatı Aydınlat

​Bu yazıyı okuyorsanız, muhtemelen şu an siz de o mavi ışığın etkisindesiniz. Size tavsiyem (ve kendime notum); bu yazı bittikten sonra telefonunuzu kenara bırakın. Yanınızda biri varsa gözlerinin içine bakın, yoksa bir camdan dışarıyı, sadece dışarıyı izleyin.

​Gerçek hayat, kaydırdığımız ekranların çok ötesinde, dokunabildiğimiz ve hissedebildiğimiz yerde akıp gidiyor.

​Siz ne düşünüyorsunuz? En son ne zaman telefonunuz yanınızda yokken kendinizi gerçekten tam hissettiniz? Sizin de benzer anılarınız var mı? Yorumlarda buluşalım, ama bu sefer  dertleşelim.