KIRILMA VE GÜÇLENME
Bazı kadınlar çiçek gibi kırılmaz, taş gibi dağılır.
Ama sonra o taşlardan kendine bir vadi inşa eder.
Benimde kırıldığım zamanlar olmuştur elbet ama parçalanmadım.
Kırıldığım yerlerden ışık sızdı ve karanlık benden hep korktu, kaçtı.
Eskiden zayıflık sandığım ne varsa, şimdi derinliğim oldu.
Çünkü kendi derinliğime indikçe boşlukları korkuyla değil, zarafet, merak, şefkatle doldurmayı öğrendim.
Güç sandığım gürültüler sustuğunda asıl kudretimin sükunette gizli olduğunu fark ettim.
Artık ne incinmekten korkuyorum ne de yalnız kalmaktan.
Çünkü kendi içimde bana yetecek kadar sessizlik, sadakat ve sevgi var.
Ben, kendi kırıklarıyla heykelini tamamlamış bir kadınım.
Ve bu dünyaya “tamam” olmaya değil, “tamamlamaya” geldim!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder