BÖYLECE TAMAMLANDIM
Eksik sandığım ne varsa aslında beni tamamlayan parçalarmış.
Yanlış dediklerim, beni doğruya taşıyan köprüler.
Kendime dönmek, en uzun yolculukmuş meğer…
Ve ben yürüdükçe anladım:
Aradığım şey, hiçbir zaman dışarıda değildi.
Sustum, duydum.
Bıraktım, hafifledim.
Kırıldım, ışıldadım.
Hayatımdan kesilenler değil, benim kendime dönüşüm en büyük vedaymış.
Artık gitmesi gereken her şey gitti,
ve kalan bendim; özümle, sözüme sadık…
Şimdi içimden dışıma taşan bir huzur var.
Göze görünmeyen ama ruha dokunan…
Ben ne eksik kaldım, ne de fazla oldum; tam zamanında, tam kendim gibi oldum.
Ve böylece tamamlandım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder