KABULLENİŞ VE YÜKSELİŞ
Kendime savaş açmaktan vazgeçtiğim gün kabullenişin şifasını tattım.
Eksik sandıklarımı tamamlamaya değil, onlarla yaşamaya razı oldum.
Çünkü bazı kırıklar onarılmak için değil, ışığı sızdırmak için var.
Ben artık kendimle kavga etmiyorum. Yorgunluklarımı, kararsızlıklarımı, geçmişin buruk izlerini hepsini içimde usulca oturttum aynı sofraya.
Zira iç huzur, her duygunun yer bulduğu sessiz bir barış masasıdır.
Ve o masada öğrendim:
Kabul, yükselmenin ilk adımıymış.
Kendimi itmeden, zorlamadan, sadece olduğum gibi kucaklayarak büyüdüm.
Ben artık yükseliyorum, ama kimseyi ezerek değil kök salarak, derinleşerek, kendime sadakatle.
Çünkü bir kadının en büyük gücü
 |
kendine sadık kalmasıdır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder