Herkesin gökyüzü bazen kararır. Ve bazen, ne kadar çabalarsan çabala hiçbir şeyin yoluna girmediğini hissedersin.
Anlaşılmadığın, görülmediğin,hatta sevilmediğini düşündüğün anlar olur.
Ama bil ki, ışığını söndürmek çözüm değildir. Çünkü senin içindeki o ışık, dışarıda olanlara bağlı değildir.
O ışık; senin içten içe hep inandığın şeylerin, kırılmalarına rağmen hâlâ yumuşak kalabilmenin, her şeye rağmen nazik olabilmenin bir armağanıdır.
Kimse teşekkür etmese de, sen iyiliğini yap.
Kimse görmese de, sen güzel kal.
Kimse anlamasa da, sen yüreğini kirletme. Çünkü senin ışığın, onların bakışı için değil. Senin varlığın içindir.
Unutma:
Güneş, bulut olduğunda parlamaktan vazgeçmez.
Ve sen de, seni örten her gölgeye rağmen parlamaya devam etmelisin. Çünkü sen parladıkça kendi karanlığını da, başkalarının gecesini de aydınlatırsın.
Kızgınlık, öfke, kırgınlık…
Bunlar gelip geçer. Ama senin içinde taşıdığın o ışık, eğer korursan sana sonsuzluk kadar yeter.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder