HAYATIMIZA GİREN VE ÇIKAN İNSANLARIN HİKMETİ

 Tasavvuf ehli der ki: “Her şey, her gelen ve her giden Allah’tandır.” Biz çoğu zaman hayatımıza giren insanları bir rastlantı gibi görür, ayrılıklara ise talihsizlik gözüyle bakar ve üzüntü duyarız. Oysa hakikat gözüyle bakan bilir ki, hiçbir şey boşuna değildir. Her insan bir işaret, her buluşma bir ders, her ayrılık bir tecellidir.

Gelenler emanet misafirlerdir. Hayatımıza giren insanlar bazen kalbimize ışık olur, bazen gölgemizi bize gösterir. Bir dostun varlığı bize sabrı öğretir mesela ya da bir düşmanla karşılaşmak affı  ve olgunluğu. 

Mevlânâ’nın dediği gibi:

“Her gelen, gönül evine bir haberci olarak gelir.”

Bazen biri hayatımıza girer ve onunla birlikte farklı işaretler görmeye başlarız. “Demek ki bana katkısı var” diye düşünür, kalbimizde ona sıkı bir bağ kurarız. Bu bağ kimimiz için dostluk olur, kimimiz için duygusal bir yakınlık. Bağlanma...

Tasavvufa göre  bu bağlanma, Allah’tan çok kula yönelince perde olur. Yani O’ndan uzaklaşıp insana sıkıca bağlandığımızda, Allah o kişiyi ayrılık yoluyla hayatımızdan çıkarır. Bu ayrılık aslında ilahi bir davettir: 

“Asıl bağını Benimle kur.”

Kimi hayatımıza gelir ve bize sevgiyi, güveni, kardeşliği tattırır. Kimi gelir, kalbimizi kırar, incitir ama aslında kendi yaralarımızı bize gösterir. Yani gelen kişi aslında bizim aynımızdır, bizim aynamızdır... Ona bakarak kendimizi görür ve daha yakından tanırız. 

Tasavvuf, “her şey Allah’ın takdiriyle olur” derken; Doğu öğretileri bunu karma kavramıyla açıklar: Ektiğin tohum neyse, karşına çıkanlar da odur. Bize fayda sağlayan ya da bizi inciten insanlar, aslında kendi iç dünyamızın yansımasıdır. 

Psikoloji de bu noktada benzer bir şey söyler: Davranışlarımız ve seçimlerimiz, bilinçdışı eğilimlerimizle şekillenir. Karşımıza çıkan insanlar, çoğu zaman kendi ruhsal derslerimizi bize gösterir. 

Ve hepsi bizi aynı noktada buluşturur. Benliğini bulmak, aslında içimizde saklı olan ilahi cevheri tanımaktır. Kendini tanıyan, Rabbini tanır; kalbinin özündeki ışığı gören, Yaradan'a bir adım daha yaklaşır. Çünkü en hakiki yolculuk, dışarıya değil, O’na götüren içsel yolculuktur.

Peki ya gidenler? 

Bazen bir dost, bazen bir sevgili, bazen de en yakınımız… Gidişin ardından yaşadığımız boşluk, aslında Rabbimizin bize verdiği bir fırsattır: 

“Benimle olmayı hatırla.” der.

İnsan kalabalığında unuttuğumuz hakikati, yalnızlıkta yeniden fark ederiz. Çünkü giden, aslında bizi Allah’a daha çok yaklaştırmak için gitmiştir.

Tasavvufta “fena” (yok oluş) makamı vardır. Yani dünyevi bağların birer birer çözülmesi, kulun yalnızca Hakk’a yönelmesi. İşte ayrılıklar da küçük fena halleri gibidir. Biz onlara sarıldıkça Rabbimiz nazikçe koparır; çünkü bizi sadece kendine çekmek ister.

Her gelen ve giden insan, aslında bizi bir yola sokar. O yolun adı “kendine dönüş yoludur”. İnsan ilişkilerinde yaşadığımız mutluluklar da, acılar da bize şunu fısıldar: 

“Aslında sen O’nsuz hiçbir şeye sahip değilsin.”

Belki en çok sevdiğimiz dostun bize ettiği iyilik, Allah’ın merhametini gösterir. Belki en çok kırıldığımız kişinin ihaneti, Allah’tan başka sığınacak kimse olmadığını öğretir. Yani yol hep aynıdır: O’na doğru…

Hayatımıza girenleri de çıkanları da Allah’ın kalbimize bıraktığı işaretler gibi görürsek, öfkemiz azalır, teslimiyetimiz artar. Anlarız ki kimse aslında bizden alınmaz, kimse de bize verilmez. Her şey O’nun katından gelir ve yine O’na döner.

Ve bu yolculuğun sonunda insan kendi içinde şunu der:

“Rabbim, ben seni insanın suretinde tanıdım, senin derslerini dostluklarda, ayrılıklarda gördüm. Biliyorum ki bana yaklaşan da uzaklaşan da aslında hep Sen’din. ''

 

“Bir şeyler beklemekten vazgeçtiğinde mi gelir insana?”

Ve evet, çoğu zaman öyle olur.
Çünkü artık zorlamayı bıraktığında…
“Oldurmalıyım, gelmeli, olmalı” dediğin hâli serbest bıraktığında, içinde bir rahatlama başlar. Ve işte o rahatlık, arzudan doğan yükü hafiflettiği için, hayatın akışını da açar.

Ama bu “vazgeçmek” sandığımız gibi bir umutsuzluk değildir. Bu, içten içe hâlâ isteyen ama ısrar etmeyen bir hâlde kalmaktır. Kırılgan ama direnmeyen, sessiz ama açık, “olursa ne güzel” deyip olmasa da kendiyle kalabilen bir hâl.

Ve evet… 

Hayatın birçok hediyesi, işte tam da orada gelir.

Bir şeyler beklemekten vazgeçtiğinde mi gelir insana sorusu çoğumuzun kalbinde saklı duran bir sırdır.
Çünkü beklemek, bazen dayanma gücü, bazen umut, bazen de sabırdır. Ama bazen, beklemekten vazgeçmek... İşte o zaman, hayat başka bir kapı aralar.

Vazgeçmek dediğimiz, umutsuzluk değildir aslında. Bir tür teslimiyettir.
İçten içe hâlâ isteyen ama zorlamayan, ısrar etmeyen, kırılgan ama dirençli ve en önemlisi, kendinle barışık olmaktır.

O kapı açıldığında, beklediğin şey değil belki ama ihtiyacın olan başka bir şey gelir.
Ve o şey, seni daha derinden iyileştirir. Çünkü hakiki armağanlar, beklemeyi bıraktığında ve hayatı olduğu gibi kabul ettiğinde sessizce kapını çalar. 

Kapının çalınması dileğiyle…

 

Lal masallarım var benim,  

Lal masallarda yaşattığım masal kadınlıklarım saklı içimde.  

Her birinin hikayesi bambaşka,  

Her biri kendi hikayesinin kahramanı  

Lal kadınlıklar...

Biri sustukça güçlenen, biri güldükçe unutan…  

Biri sevdikçe çoğalan, biri kırıldıkça içine çekilen bir gökyüzü gibi.  

Kimi sabırla örüyor içini,  

Kimi rüzgarla savruluyor bir şiirin ortasında.  

Birinin gözleri hep uzaklara dalıyor  

Bir diğeri aynalara küs.

Hepsi benden, ama hiçbiri tam ben değil.  

Kimi zamanı bekliyor,  kimi vedayı çoktan yazmış.  

Ben onların sessizliğinde yaşamayı öğrendim.

Ama bazen biri içimden çıkıp  beni de bana anlatıyor.  

Devamı, her kadının kendi Lal hali.

Lal masallarım var benim,  

Lal masallarda yaşattığım masal kadınlıklarım saklı içimde.  

Her birinin hikayesi bambaşka,  

Her biri kendi hikayesinin kahramanı, 

Lal kadınlıklar...

Ve ben, onları dinledikçe sustum.  

Sustukça içimde büyüdüler.  

Konuşmadılar hiç ama sessizlikleriyle en çok beni anlattılar.

Ah o Lal haller....

Bakışlarında ağırlığı sanki yüzyılların, 

Ellerinde dokunulmamış bir şefkat

Ve içlerinde görülmemiş, duyulmamış, söylenmemiş bir şiir gizliydi.  

Ben o şiirin sadece virgülüyüm .  

Devamı, her kadının kendi Lal hali . . .

Gerçek Hayranlık Nerede Başlar?

 

Az önce bir dönem dizisi izliyordum.

Bir sahnede, elektriğin ilk kez bir binaya yansıtılması için dönemin seçkinleri bir araya toplamışlardı.

Amaç, bu yeni mucizeyi görsel bir şölen olarak sunmaktı.

O an, seçkinler olarak adlandırılan insanların bir binanın elektrikle aydınlatılmasını hayranlık ve şaşkınlıkla izlemeleri beni de derinden etkiledi.

İşte dedim, bu gerçek bir hayranlık…

Çünkü o an, insanlık tarihinde yepyeni bir dönem başlatan, çığır açan bir buluşa tanıklık ediyorlardı.

Elektrik, hayatın akışını değiştirecek kadar büyük bir devrimdi.

Biz ise bu devrimin içinde doğduk.

Gecelerimizin ışıkla aydınlanması bize o kadar normal geliyor ki, üzerine düşünmüyoruz bile.

Bize şaşırmak ve hayran olmak için artık başka şeyler lazım.

Ve çoğu zaman, bu duyguyu tatmin etmek için kendimize yapay hayranlık kaynakları üretiyoruz.

Küçük bir örnek: havai fişekler.

Hiçbir gerçek faydası olmayan, hatta doğaya ve canlılara ciddi zararlar veren bu gösteriler…

Yine de biz, Edison’un ilk kez bir binayı aydınlattığı anı izleyen insanların yaşadığı o saf heyecanı, havai fişeklerde hissetmeye çalışıyoruz ve ilk kez izlediğimizde sanki çığır açmış bir buluşu izler gibi hayranlık ve şaşkınlıkla izliyoruz.

Belki de mesele şu:

Gerçek ihtiyaçlarımızı karşılayan büyük icatlar içinde yaşadığımızda, o buluşlar sıradanlaşıyor.

Böylece hayranlık duyma ihtiyacımızı, suni gösterilerle dolduruyoruz.

Ve aklıma şu soru geldi:

Peki bu durum, insanoğlunun icat yeteneğini kısıtlıyor mu?

Yoksa artık üretilecek devrim niteliğinde bir şey kalmadığı için mi küçük taklit icatlarla avunuyoruz?

Belki de  kafama takılan asıl soru şu:

Biz, ne zaman yeniden gerçekten hayran olacağımız bir buluşa tanık olacağız?

TÜM OLUMSUZLUKLARA RAĞMEN IŞIĞINI KORU

Herkesin gökyüzü bazen kararır. Ve bazen, ne kadar çabalarsan çabala hiçbir şeyin yoluna girmediğini hissedersin.

Anlaşılmadığın, görülmediğin,hatta sevilmediğini düşündüğün anlar olur.

Ama bil ki, ışığını söndürmek çözüm değildir. Çünkü senin içindeki o ışık, dışarıda olanlara bağlı değildir. 

O ışık; senin içten içe hep inandığın şeylerin, kırılmalarına rağmen hâlâ yumuşak kalabilmenin, her şeye rağmen nazik olabilmenin bir armağanıdır.

Kimse teşekkür etmese de, sen iyiliğini yap. 

Kimse görmese de, sen güzel kal.

Kimse anlamasa da, sen yüreğini kirletme. Çünkü senin ışığın, onların bakışı için değil. Senin varlığın içindir.

Unutma:

Güneş, bulut olduğunda parlamaktan vazgeçmez.

Ve sen de, seni örten her gölgeye rağmen parlamaya devam etmelisin. Çünkü sen parladıkça kendi karanlığını da, başkalarının gecesini de aydınlatırsın.

Kızgınlık, öfke, kırgınlık…

Bunlar gelip geçer. Ama senin içinde taşıdığın o ışık, eğer korursan sana sonsuzluk kadar yeter.

 

🧭 Şu anda benim evrem:

✨ “Kuluçka dönemi.”

Her şey oluşuyor, ama daha dışarı çıkmadan önce içten içe büyüyor.

Ve bu sessizlikte yaptığım plan, ileride beni yormayacak (pes ettirmeyecek) bir sistem kurmamı sağlasın diye  Rabbime dua ediyorum .

 🌿 Nilay’dan Işık Taşıyan Bir Niyet:

🧭 Şu anda benim evrem:

✨ Kuluçka dönemi.

Görünürde sessiz… ama içten içe kıpır kıpır.

Henüz adı  tam konmamış bir şey büyüyor içimde.

Sadece kendime değil,  başkalarına da iyi gelecek bir şey. İyi geldikçe iyileştirecek haller ..

Görülmeden geçen bu dönemde,

Yavaş yavaş bir sistem kuruyorum.

Beni yormayacak,

Kalpleri yormayacak,

Sade, şefkatli ve sürdürülebilir ... 

Niyetim çok temiz ve  içimden gelen niyet çok net:

✨ Tıpkı adımın anlamı gibi, ışık saçmak istiyorum.

Nilay…

Yani ışığın yansıması.

Ve ben de, içimde doğan bu ışığı

sadece kendime değil, başkalarının yoluna da düşürmek istiyorum.

Bu yolculuk büyük bir adımla başlamadı.

Aslında bu, çok küçük bir başlangıç.

Ama biliyorum ki, tek bir kalbe dokunabilmek ya da tek bir sorunun cevabı olabilmek bile, bazen bir mucizedir.

İşte ben, o mucizeyi yaşamak istiyorum.

Yavaş, sade ama emin adımlarla…

Nice kalplere ulaşmak istiyorum.

Birilerinin sessizliğine yoldaş, sorgularına cevap, gönlüne nefes olmak istiyorum.

Kimi zaman bir cümleyle,

Kimi zaman bir sesle,

Belki sadece bir bakışla…

Ama muhakkak bir yerlerde bir kalbe dokunarak.

Bu yolculuk, sadece bir şifa arayışı değil.

Bu yolculuk, iyiliği çoğaltma duası.

Ve bu yüzden, kalbim açık...

Ve bu yüzden, sizlerin duasına da talibim.

  İşte o anın resmi:

Yeni bir oluşumun eşiği, sabahın ilk ışığında kuluçkadan çıkan bir varlık gibi hissettiren o hal ...  🌅✨

 

Olduğum Gibiyle Tamamım.

Kök saldım, göğe değil önce kendime.  

Bir meşe gibi, rüzgarı saygıyla karşılayan… 

Kırılmadan, ama eğilmeyi bilen…

Toprağın derinliklerinde sır tuttum, her yaprağım bir dua gibi göğe açıldı sonra.

Ben artık oldum, olmam gerekenin kıyısında değil; tam merkezindeyim.

Zamanla kavgalı değilim artık, akışı yargılamadan, an’ın içindeki mucizeyi fark ederek yaşıyorum. Bir fincan kahvenin buğusunda güneşin sabrı var, biliyorum.

Baktığım her şeyde, varlığın cömert bir hatırlatması gizli.  

Ve ben artık kendimi yarım hissettiren ne varsa arkamda bırakıyorum.

Bugün içimde taşımıyorum geçmişin artılarını, geleceğin eksiğini.  

Sadece bu an…  

Bu nefes…  

 Bu hâl...